Ik ben erachter gekomen dat mezelf op één zetten heel lastig is. Iedereen moet zich aan jou aanpassen en dus niet andersom. Een arts vertelde mij dat dit heel belangrijk is om te doen. Ik snap het ook wel, maar toch…. Hoe snel zeg je niet, ik kan nog wel een stukje verder lopen of ik doe dat wel even. Ook al weet je dat de vermoeidheid vervolgens genadeloos toeslaat. Achteraf is het makkelijk om te zeggen dat had ik beter niet kunnen doen. Maar daar heb je op dat moment niks aan. Nou ja niks, je zou er iets van kunnen leren.

Mijn zorghart

Ik had er veel moeite mee in het begin om aan te geven tot hier en dan is het genoeg. Zo gebeurde het begin april op mijn werk, dat ik te snel ‘ja’ zei en vervolgens een halve nacht wakker heb gelegen door te piekeren en de volgende ochtend na de ochtendzorg in huilen uitbarstte. Ik had ja gezegd op de vraag of ik een route wilde doen waarbij ik ook medicijnen moest delen én we iemand tekort hadden op de werkvloer. Ik ben het werk aan het opbouwen en er zijn goede afspraken gemaakt. Medicijnen delen heb ik vaak gedaan vóórdat ik ziek werd, maar nog niet tijdens het opbouwen. Waardoor ik moest huilen weet ik niet meer, waarschijnlijk was het de druk en bracht het te veel stress met zich mee. Ook heb ik die ochtend een bewoner geholpen die in quarantaine zat vanwege een positieve Covidtest. Je raadt het al, drie dagen later stond ik ’s morgens op met klachten en mijn gevoel bevestigde dat het wel eens corona kon zijn. Twee weken thuisgezeten, afgezonderd van de buitenwereld. Ik had die ochtend nooit die route moeten doen en al helemaal niet die bewoner helpen. Het is misschien het ‘zorghart’ waardoor je sneller ‘ja’ zegt. Het is een goede leerschool geweest. Ik weet nu wel wat er gebeurt als ik dit weer zou doen. 

Hooi op mijn vork

Tja, grenzen aangeven… Het is en blijft een dingetje. Ik heb er wel meteen over gepraat met de coördinator van het werk en met de collega die mij het vroeg. Dat heeft mij erg geholpen. Ik bleef er niet mee zitten en heb de volgende dag fijn gewerkt. Nu kan ik wel beter aangeven wat ik wel en niet doe/kan. Het is niet alleen op het werk dat je je grenzen aan moet geven. Ook in het dagelijks leven. En zeker als je ziek bent en tijdens het herstel. Ik moet goed mijn weekprogramma plannen, zodat ik niet teveel hooi op mijn vork neem. Doe ik toch teveel dan zegt mijn lichaam ‘Ho, tot hier en niet verder. Je gaat nu je rust nemen.’ Maar het blijft lastig, zeker als het na een lange periode eindelijk beter met je gaat, je meer energie hebt, dan ben je sneller geneigd om meer te doen dan je eigenlijk kunt. Herkenbaar?

Ik hoor of lees graag jullie reacties. 

Lieve groet, Pauline