‘Ik wil verder, stappen maken, vooruit… Maar hoe?’ Die vraag stelde ik in mijn vorige blog. Het lijkt een simpele vraag waar een even simpel antwoord bij past. Maar ik kan je vertellen dat ik het antwoord nog niet gevonden heb. Zeker niet omdat ik nog meer shit (excuses voor het woord) op mijn dak kreeg. De gifbeker was blijkbaar nog niet leeg. Ik werd namelijk ontslagen op mijn werk. Volstrekt onverwacht omdat ik volop in de reintegratie zat. Dat dat niet van een leien dakje liep, was bekend. Maar dat mijn werkgever ondertussen had bedacht dat het dan einde oefening was… Ik was met stomheid geslagen. Nadat ik de woorden weer had gevonden, werd ik overspoeld door emoties. Boosheid, verdriet, teleurstelling… Allerhande gevoel liep door elkaar. Ik wist niet wat me overkwam. En voelde me zo onheus bejegend. Ik heb een stamceltransplantatie gehad, geprobeerd weer volledig terug te gaan naar mijn werk, maar bleek toch niet op tijd klaar voor re-integratie… En dan ontslag? Was dat wat die oprechtheid inhield? Sorry, we kunnen niets met je, dus dag? De emmer liep over. Dat kan ik je vertellen. Ik zat er dagen doorheen. Maar ik werd ook enorm strijdlustig. Zo laat ik niet met mij omgaan. Ik heb me altijd positief opgesteld. Gedaan wat ik kon. Ook op mijn werk, met mijn collega’s en cliënten. Dan verwacht ik meer dan dit. Ik heb juridische hulp gevraagd. Want zo makkelijk komen ze niet van mij af. Zij laten steken vallen en daar hoef ik niet de dupe van te zijn.
Inmiddels heb ik een nieuw huis op Texel. En ben ik verhuisd. Een nieuw jaar, een andere basis, een nieuw begin. Zo zie ik het. Zoals ik heb gestreden toen ik ziek werd, zo zal ik me ook opstellen in deze fase van mijn leven. Het pad mag onbekend zijn, ik loop er. Welke strijd ik ook moet leveren.
Pauline
Eén reactie
Het is vrij normaal dat je na 2 jaar ziek zijn ontslag krijgt. Dat je reïntegratie mislukt is, is natuurlijk ook deels je eigen verantwoordelijkheid. Ik lees alleen maar dat de schuld bij andere ligt, niet helemaal eerlijk van je