De weg omhoog is ingezet. Hoop ik. De negatieve ontwikkelingen van vorig jaar heb ik achter me gelaten. Denk ik. Het was ook wel een beetje too much. Als ik de periode aan het einde van 2022 en begin 2023 zo bekijk en de zaken op een rijtje zet, vind ik het nog een wonder dat ik me vandaag weer behoorlijk fijn voel. De stress in mijn lijf, de drukte in mijn hoofd … Het is behoorlijk verminderd. Daar heb ik m’n best voor gedaan. Met hulp van familie en vrienden. Een van de beste dingen is dat ik een nieuw huisje heb. Ik ben verhuisd in januari en heb een plek onder de zon, zoals René zingt. Ik heb weer een veilige thuisbasis. Daarbij werkt het lijf mee. Ik ben bezig met aderlatingen om de ijzerstapeling te verminderen. Dat stapelen is een bijwerking van de bloedtransfusies. Eens in de acht à negen weken ga ik afwisselend naar het ziekenhuis in Amsterdam en Den Helder. De bloedwaarden zijn prima, al blijf ik me soms vermoeid voelen. Weet niet helemaal of ik begrijp hoe dat kan. Daarom werk ik ondertussen gestaag door met de fysiotherapeut aan mijn kracht en conditie. Is alles dan rozengeur en maneschijn?

Ik denk het niet. Maar ik sluit me er een beetje van af. Zo heb ik niets meer gehoord van mijn werkgever en het UWV. Die zullen wel lekker aan het bakkeleien zijn. Ik vind het best. Ze doen maar. Aan mijn lijf en hoofd geen negatieve polonaise meer. Ik heb me neergelegd bij dat wat ik niet meer kan. Fulltime werken bijvoorbeeld is niet meer weggelegd voor mij. Maar ik kan genoeg andere dingen wel. Dat ga ik ontdekken. In de relatieve rust van dit groei- en bloeiseizoen wil ik bouwen aan mezelf. Met veel liefde en aandacht voor positiviteit. En de blik gericht op de horizon. Ik weet dat het nog beter kan gaan met mij. Daar ga ik voor.

Lentegroet van mij,

Pauline