‘Ik weet dat het nog beter kan gaan met mij. Daar ga ik voor.’

Zo eindigde ik mijn vorige blog. Hoopvol. Durf het bijna niet hardop te schrijven, maar ben nog steeds hoopvol. Ik heb de blik vooruit! Ben zowaar aan het solliciteren. Omdat ik de routine van alledag wil veranderen. Weer wil vullen met werk. Ik merk dat ik zin heb om te kijken waar de grenzen liggen. Of beter gezegd kijken wat ik kan doen zonder mijn grenzen over te gaan. Ik kan natuurlijk geen volle werkweek hebben. De uren zijn beperkt. Maar ik wil toch weer graag aan de slag. Iets anders dan mezelf om handen hebben. Dat klinkt gezond, toch?

Vacature

Ik heb een brief geschreven op een vacature bij een bloemist. Mocht komen op gesprek, zo leuk! Toen ik er over nadacht heb ik me bij nader inzien toch afgemeld. Zie ik mezelf al de hele dag staan? Vrolijk tussen de bloemen en planten rondstruinen? Een praatje makend? Pittig lijkt me dat. Zeker omdat je niet even kunt gaan zitten. Kijk, daar ligt een grens voor mij. Hoe leuk de baan me in de bloemen ook lijkt. De volgende brief ging naar een zorgorganisatie voor mensen met een verstandelijke beperking. Meer in de lijn van waar ik voor heb geleerd. En wat denk je? Bingo!

Doen!

Ik heb een dagje meegelopen, sfeer geproefd en een goed gesprek gehad. Over mijn inzet, mijn geschiedenis en mijn grenzen. Kreeg een aanbieding voor een contract. Heel eventjes twijfelde ik nog, want zou ik het echt trekken? Zou het niet te vermoeiend zijn? Ik heb uiteindelijk de stoute schoenen aangetrokken en de stap naar ‘doen’ gezet. Eens kijken of de volle bingokaart een leuke prijs oplevert (;-))

Ik houd je op de hoogte.

Volgende keer vertel ik je over mijn werkervaringen!

Groet, Pauline

PS Ik deel mijn ervaringen over stamceltransplantatie en hoe het verder ging graag. Wil je reageren? Stuur dan een berichtje. Of reageer op dit blog.