Omgaan met AA / PNH

Gevolgen voor de partner

Verschillende taken, verschillende reacties

Een levensbedreigende ziekte zoals een beenmergfunctiestoornis kan voor het hele gezin een grote belasting zijn. Als je partner de patiënt is, is het mogelijk, dat je het huishouden doet, de financiële verantwoordelijkheid draagt en ook de rol van psychische begeleider op je neemt, zodat de relatie niet onder de stress en deze belasting bezwijkt.

Je zult als team moeten samenwerken. Doe moeite om regelmatig met elkaar in gesprek te gaan, ook als je van tevoren weet, dat je niet over elk punt hetzelfde denkt. Langere communicatiepauzes zijn op den duur slecht voor iedere relatie. Maak als paar tijd vrij voor het samenzijn. Misschien kun je je geen weekje vakantie permitteren, maar samen een ontspannende wandeling maken, een museum bezoeken of aan een meertje vertoeven zijn ook opties. Ook naar de film of samen uit eten is een idee.

Oordeel niet te snel over hoe je partner op de ziekte reageert. Je partner zou op je kunnen overkomen als een rationeel en doelbewust denkend individu, en zelfs als dingen mis gaan, een afstandelijke houding aannemen of doen alsof hij/zij er niet bij hoort. Het gaat hierbij om natuurlijke afweermechanismen die bij de omgang met de ziekte kunnen horen. Je eigen optreden kan daarvan volledig afwijken. Het feit dat je samen elke dag eraan werkt met de situatie om te leren gaan, is belangrijker dan de zogenaamd “juiste” manier van aanpakken.

Seks is misschien zeldzamer geworden en ook de romantische avonden kunnen tot het verleden behoren. Trek uit deze signalen niet de conclusie dat je partner niet meer van je houdt. De realiteit is, dat het hier om de gevolgen van extreme stress gaat. Ook dit zal voorbij gaan. Een of beide partners kunnen het nodig vinden professionele hulp in te schakelen. Als de ene partner hulp wenst, de ander niet, sta dan toch een vrije keuze toe.

Concentreer je vooral op het positieve en niet op het negatieve in de relatie.